
Het is zo moeilijk om mijn gevoel te omschrijven. Toch geef ik het een kans, misschien om het met moeders te delen en hun reacties te horen.
Hoe kan ik beginnen ? Waar is het eind en waar het begin ?
Mijn eerste ( van de drie )lieve zoons is heel erg gewenst ,19 jaar geleden geboren.De anderen twee natuurlijk ook !!!
Ik heb mijn goede baan destijds volledig opgegeven om me volledig te storten op mijn nieuwe fulltime "baan" als
MOEDER. Totaal geen spijt !
Tja, en 5 jaar geleden ging het mis. Een scheiding hing allang in de lucht met daarin mee slepend 3 stiefkinderen, en dus mijn eigen drie zonen. Totaal ontwricht, en ontredderd was ik. Voelde me weggeschopt,verslagen, weerloos. Eenzaam en verlaten. Alles wat mis kon lopen liep mis. Een lang verhaal kort. Keuzes werden gemaakt. Hoe kan een kind van 14 jaar een keuze maken ? Hoe kan een kind weten dat een verhaal van 2 kanten gehoord moet worden ? Hoe kan een kind van 14 weten dat niet alleen 1 partij recht van spreken heeft ?
De verloren partij heeft geen keus en moet maar afwachten. Verhalen horen hoe het gaat "aan de andere kant" Een gedeelte van mij leeft zijn eigen leven, wil niets meer te maken hebben met mij ( zijn eigen moeder ). Mijn eigen ziel en bloed.
Natuurlijk alle reacties van vrienden "het komt wel weer goed "..... 1 dag wachten op een reactie duurt lang, 1 maand nog langer, 1 jaar doet erg veel pijn. Mijn leven aan een zijden draadje en nog geen reactie. Sterker nog. Hij was zo dichtbij maar wist zelfs niet eens dat ik 2 keer voor mijn leven heb moeten vechten. Waarom ? Dat is voor iedereen in te vullen.
Vrienden van mij hebben me ook gevraagt een poging te doen om contact op te nemen, dit heb IK afgewimpeld. Opnieuw weer een draadje via deze idiote electronische weg proberen op te pakken, met slechts 1 zinnetje, met nog grotere gevolgen. Nu heb ik dus alles verprutst. Dreigementen aan mijn kant van mijn eigen zoon ten spijt. Toch kan ik het niet laten deze verborgen gevoelens toch openlijk op papier te zetten misschien met alle gevolgen vandien.
Het sluimert niet meer, de wond wordt steeds groter. Ik heb moeten vernemen dat mijn ""eigen bloedje" zelf vader gaat worden. Alles is nog heel pril, de hele wereld weet het al, (maar ik heb het moeten horen via mijn eigen moeder ) Niets is geheim. Waarom moet dit voor mij een geheim blijven ? Waarom mag ik geen deelgenoot zijn van het eerste kindje van mijn eigen zoon.
Ik die
zoveel van kinderen houd en zoveel voor ze gedaan heb wordt nu wel heel erg zwaar gestraft.
Vertel me waarom ?
Waarom blijft het leven toch zo moeilijk, wat is mijn pad ? Welke weg kan ik nog gaan zonder met weemoed aan alles terug te denken. Met 25 jaar was ik ineens stiefmoeder van 3 kinderen van toen 10, 7 en 5 jaar. Met 30 jaar werd ik moeder van mijn eigen kinderen. Nu ben ik 50 jaar en word oma, maar hoe ? Het babytje zal die uberhaupt weten dat die een oma heeft ? Of word ik helemaal doodgezwegen ? Moeders/oma's geef me raad want ik weet het niet meer.........
Ik heb thuis een potje…
op dat potje staat verdriet,
ik doe er vaak verdrietjes in
als ze klein zijn huil ik niet!
Steeds als er iets tegen zit
of er gebeurt iets wat ik niet wil
open ik het potje en gooi het in heel stil
Maar gisteren was de laatste druppel,
even net iets te veel,
van al die stukjes klein verdriet
kreeg ik een brok in mijn keel.
Mijn hand begon te trillen,
`t verdriet vloog uit de pot,
een traan begon te rollen ik voelde mij erg rot!
Een onbedaarlijk snikken deed me beven overal
ik zat echt tot m`n haren, diep in het dal!
Het was met roodomrande ogen
toen ik mijzelf weer rustig kreeg.
Opgelucht keek ik naar mijn potje…
het potje…dat was leeg!!! (dus niet !! )